انگار حافظ با من و من، با تو صحبت ميكنم

وقت قرار ما گذشت و تو نمي دانم چرا

                                               دارم به اين بد قوليت، ديريست عادت ميكنم

چه ارتباط ساده اي بين من و تقدير هست

                                                تقدير و ويران ميكند، من هم مرمت مي كنم

در اشتباهي نازنين تو فكر كردي اين چنين

                                                من دارم از چشمان زيبايت، شكايت مي كنم

نه مهربان من بدان بي لطف چشم عاشقت

                                                هر جاي دنيا كه روم، احساس غربت مي كنم

بر روي باغ شانه ات هر وقت اندوهي نشست

                                                در حمل بار غصه ات، با شوق شركت ميكنم

يك شادي كوچك اگر از روي بام دل گذشت 

                                                هر چند اندك باشد، آن را با تو قسمت ميكنم

خسته شدي از شعر من زيبا اگر بد شد ببخش

 
                                                دلتنگ و عاشق هستم، اما رفع زحمت ميكنم